ของเขาดีจริงๆ
เคยเขียนเรื่อง "Drawers of Memory - ลิ้นชักแห่งความทรงจำ" ของคุณอิทธิวัฐก์ สุริยมาตย์ โดยมูลนิธิเด็กไปแล้ว
แต่น..แต้น..แต๊น…
วันนี้ไปเดินเล่นร้านหนังสือมาอีกเช่นเคย กะจะไปหาหนังสือ"ชูกำลัง(ใจ)"มาอ่านสักหน่อย เพราะรู้สึกเหมือนไฟ(ในการทำงาน)จะเริ่มรี่ลงเรื่อยๆ เลยแวะเวียนไปมุมหนังสือที่เคยเจอหนังสือเล่มข้างต้น ..ตึก ตัก ตึก ตัก.. อ๊า! หนังสืออะไรเนี่ย หน้าปกเขียวปี๋ เพ็งมองดีๆอีกที เห็นแบบนี้ตัวเป้งๆเลย "อุดมสุข" …ผลที่ได้รับตามมาคือ "เสียตังค์" และ "สุขใจ"
แต่ทว่า มันก็มีเรื่องที่ให้แง่คิด(อีกตามเคย)
ขออนุญาต ลองมาให้อ่านเป็นบางส่วนแล้วกัน ถ้าใครสนใจจริงจังแนะนำว่าให้ไปซื้อเก็บไว้ ตามสรรพคุณที่ระบุไว้หลังปกว่า
"อุดมสุขเล่มนี้ เปนการ์ตูนขนานเย็น
มีเนื้อหาสุขุมนุ่มลึก อ่านแล้วชุ่มชื่นใจ
เหมาะมีไว้ประจำบ้าน"
(พี่ค่ะ "เป็น"สะกดผิดค่ะ)
เรื่องที่ว่า คือ…
มีชาวบ้านอยู่กลุ่มหนึ่งออกเดินทางหนีความทุกข์ยากไปยังอีกเมืองที่สมบูรณ์ ภายในกลุ่มของพวกเขามีแต่เด็กและคนชราเสียส่วนใหญ่
ระหว่างทาง พวกเขาพบชายคนหนึ่ง ชื่อว่า "มุ่งมั่น" มุ่งมั่นก็กำลังจะเดินทางไปเมืองนั้นเช่นกัน
มุ่งมั่นเป็นคนมีน้ำใจ เขาจึงอาสาช่วยชาวบ้านถือของ ข้าวของสัมภาระที่เขาช่วยถือจึงเพิ่มขึ้นเป็น ๒ เท่า
เพราะความมีน้ำใจของเขา มุ่งมั่นจึงเป็นที่รักใคร่ของทุกๆคนในกลุ่ม แต่กลับกลายเป็นว่า
..ยิ่งเป็นที่รักมากขึ้นเท่าไหร่ ยิ่งต้องแบกรับภาระของคนอื่นๆมากขึ้น และมากขึ้นเท่านั้น..
ทำให้การเดินทางของมุ่งมั่นยิ่งช้าลง….. ช้าลง….. และ….. ช้า….. ลง
และในที่สุด "โครม!" มุ่งมั่นก็แบกมันไม่ไหว
เขาร้องไห้ออกมา.. ไม่ใช่เพราะความเจ็บ แต่เพราะไม่สามารถช่วยคนอื่นได้
ความคาดหวังของคนอื่นมันช่างมีมากเหลือเกิน คนคนเดียวไม่สามารถแบกรับภาระทุกอย่างไว้ได้
มุ่งมั่นเริ่มตะหนักว่า สิ่งที่เขาทำอยู่ มันไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา เขาจึงคิดค้นประดิษฐ์เครื่องทุ่นแรง (ซึ่งก็คือรถเข็น)
เมื่อมาเห็น ทุกคนก็ชื่นชอบสิ่งประดิษฐ์ใหม่ ทุกคนจึงนำของมาใส่ เมื่อใส่จนเต็ม ทุกคนก็พร้อมออกเดินทาง (โดยไม่มีสักคนคิดจะเข็น ทิ้งไว้ให้มุ่งมั่นเข็น)
มุ่งมั่นจึงเริ่มเข้าใจว่า มันไม่ใช่อย่างที่เขาคิด เขาจึงได้ลงมือสอนวิธีการสร้างรถเข็นให้คนในกลุ่ม
แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไป ไม่นาน..ทุกคนก็มีรถเข็นของตัวเอง
หลังจากนั้น… ทุกคนก็ออกเดินทางต่อไป
ขอไม่สรุป ให้ไปคิดกันเอง หากยังคงสงสัย ก็แนะนำให้ไปหามาอ่านดู
***ปล. คัดลอกมาจากบางตอน ของหนังสือ "อุดมสุข เล่ม๒ ตอนศาลาคนสุข"
