Always head towards

หลังจากทำการเช็คอินที่พัก ที่พี่ดาวจองไว้เรียบร้อยแล้ว เราก็ลองอุปกรณ์สกีกันต่อ ในบรรดาเราสามคน ความชำนาญเกี่ยวกับสกีเท่ากันคือ"ศูนย์" ฉันว่าพนักงานที่เดินมาถามเราคงจะรู้ จึงถามเราก่อนเลยว่าเราจะเล่นอะไร เราเลยตอบเขาไป(แบบไม่คิด)ว่า"เล่นสกี((ล่ะกัน))"

ในความเป็นจริงมีกิจกรรมหลายอย่างมากที่หิมะที่เราสามารถเลือกทำได้ แต่ในที่นี่ฉันขอแบ่งมันเป็น3หมวดย่อยๆก็แล้วกัน
1.เล่นสกี
2.เล่นสโนว์บอร์ด
3.เล่นหิมะ

เวลาที่เราพูดถึงสกี มันจะหมายถึงไม้ไอติมยักษ์คู่((เพราะมันจะเรียว ยาว และมีสองอัน)) แต่ถ้าพูดถึงสโนว์บอร์ด มันจะเหมือนไม้ไอติมแม็คนัม ((ที่มันอันใหญ่ๆ กว้างๆ และมีเพียงหนึ่งอัน)) ส่วนหิมะ อาจจะหมายถึงการเดินไปเหยียบหิมะเล่น เพื่อแสดงว่า"ข้ามาได้เหยียบหิมะแล้วเฟ้ย" หรืออาจจะลองไปเล่น Tobaggan ซึ่งจะมีลักษณะเป็นเหมือนถาดพลาสติกขนาดใหญ่ เอาไว้นั่งไถลลงมาจากเนิน ((จะคล้ายๆกับที่เมืองหิมะแห่งดรีมเวิล์ด บ้านเรา)) ..กรุณาดูรูปปลากรอบ ((ประกอบ))

เมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะเล่นสกี เราจึงเริ่มต้นด้วยการหารองเท้าสกี ..หลังจากลองใส่เดินดู ฉันว่ามันหนัก(หนาสาหัสกว่าใส่รองเท้าเล่นไอซ์ซะอีก) หลังจากนั้นเราก็ไปลองกางเกง ศัพท์ของมันคือ Pants ที่แปลเหมือนทั่วๆไป และตามต่อด้วย Parka ซึ่งเป็นศัพท์เฉพาะของทางสกีเขา จริงๆก็คือแจ็คเก็ตดีๆนี่เอง และสุดท้ายคือตัวสกี ..มีการชั่งน้ำหนักและวัดส่วนสูง เพื่อหาสกีที่เหมาะสมกับตัวเล็กน้อย ((ช่วงนี้ฮ่าแตกมาก เมื่อเราค้นพบว่าพี่ดาวน้ำหนักเท่ากับพี่โหน่ง ..อย่าให้บอกเลยว่าเท่าไหร่ อิอิ))

หลังจากเราได้อุปกรณ์สกีสำหรับวันรุ่งขึ้นแล้ว เราจึงเข้าที่พักกัน เป็นห้องเคบินธรรมดา ที่สามารถนอนได้ถึง5คน มีครัวเล็กๆไว้ให้ด้วย มื้อค่ำมื้อนั้นถือว่าเป็นมื้อแรกของฉัน สำหรับเมนูอาหารที่พี่โหน่งและพี่ดาวแนะนำ …มันคือ โจ๊กใส่มาม่า ((-*- แปลกใจมากเลย))

12 กรกฎา…

เราตื่นนอนกันแต่เช้าตู่ 7โมงกว่าๆ พี่โหน่งชักชวนฉันออกมาถ่ายรูป เพราะในฤดูหนาว มันจะสว่างช้า ฉันก็เบลอๆ งงๆ งัวเงียๆ เดินไปหยิบลูกD80ที่รักมา ถ่ายมาหนึ่งภาพก่อนล้มตัวลงนอนบิดขี้เกียจอีกสักแป๊บหนึ่ง

8โมงเช้า ล้อหมุน เราแวะเติมน้ำมันกันก่อน ถือเป็นถังที่2ที่เติมมา เจ้าของปั๊มท่าทางใจดีถามฉันว่ากำลังจะไปสกีเหรอ เขาบอกว่าน่าจะใช้เวลาประมาณชั่วโมงเศษคงถึงและขอให้สนุก จุดหมายปลายทางของวันนี้คือ Snowy Mountain หรือ Perisher Blue นั่นเอง ส่วนเส้นทางของเราจะผ่าน Jindabyne ซึ่งพี่โหน่งและพี่ดาวว่าเราจะมาแวะตอนขากลับ

หลังขับรถ และนั่งหนาวกันในรถมาได้ชั่วโมงเศษ เราก็มาถึงแล้ว Kosciuszko National Park อาจจะเนื่องด้วยเป็นช่วงที่มีคนมาเยอะ จึงมีการเก็บค่าธรรมเนียมกันเล็กน้อย 27เหรียญต่อ1วัน แล้วเราก็จะสติกเกอร์ข้างล่างนี้มาแปะ แสดงว่า"เสียตังค์แล้ว"

หลังจากนั้นเราก็จะขับรถขึ้นสู่ยอดเขาเพื่อไปเล่นสกี สองข้างทางเริ่มปกคลุมด้วยหิมะ ((แหมๆ อยากจะกรี๊ดๆ)) และแล้วเราก็มาถึงแล้ว Perisher - Snowy Mountains

เรามาถึงลานสกีประมาณ 9โมงกว่าๆ ทันทีที่จอดรถเราก็แปรงร่างกันทันที เหมือนกับหลายๆคนที่งัดอุปกรณ์สกีกันออกมาจากท้ายรถ หลังจากอยู่ในชุดสกีกันเรียบร้อย เรารู้ได้ทันทีว่าตัวเราพอง พอง และรองเท้าสกีก็เดินยาก(โคตร)มาก แต่ที่หนักไปกว่านั้นคือการเดินแบกสกีและไม้Pole เข้าสู่ลานสกี

เพราะเรามีประสบการณ์สกีกันสูงมากกกก((ประชด)) เราจึงตัดสินใจซื้อตั๋วสำหรับขึ้นลิฟท์สกีพร้อมกับเรียนสกีด้วย3ชั่วโมงครึ่ง ด้วยราคา 135เหรียญต่อคน หากแต่เรามาไม่ทันภาคเช้า เราเลยต้องรอเรียนภาคบ่ายแทน ..เอาล่ะสิ เล่นก็ไม่เป็น จะทำยังไง???

"ด้านได้ อายอด" เป็นสำนวนที่ใช้ได้เสมอ เราจึงใช้วิธีแอบดูคนอื่นว่าเขาเล่นกันยังไง พี่ดาวประเดิมการกลิ้งบนหิมะเป็นคนแรก ตามต่อมาด้วยฉันและพี่โหน่ง หลังสะบักสะบอมกันเองอยู่นาน ก็ได้เวลาพักเที่ยง เราหาของกินกันแถวนั้น พี่ดาวว่าHot Chocolateอร่อยมากกกกก และเราก็ไปเข้าเรียนสกี(บทแรกของชีวิต)

ใจจริงฉันอยากเราให้ฟังนะว่าเรียนอะไรไปบ้าง แต่จำไม่ค่อยได้แหะ เพราะเหนื่อย(Shift-หาย) เรียกว่าหมดแรงเลยอาจจะถูกว่า ฉันเอาเจ้าD80แอบไว้ในรถ เพิ่งจะชักมันมาถ่ายตอนจะกลับนี่แหละ หลังจากเราเล่นกันจนหมดแรงไปตามๆกัน พี่โหน่งแนะว่าเราควรกลับได้แล้ว เพราะจะแวะเที่ยว Jindabyne กันอีก เดี๋ยวมันจะมืดซะก่อน

เรากลับลงมาจาก Perisher ราวๆ4โมงเย็น มาแวะถ่ายรูปกันที่ Lake Jindabyne กันเล็กน้อย ก่อนจะแวะไปเยือนบ้านDon ที่ๆทำให้เราสมารถเห็นจิงโจ้ตัวเป็นๆ ((หมายถึงที่มันไม่ได้อยู่ในกรง อยู่ในสวนสัตว์)) กระโดดผ่านไปผ่านมาตลอดทาง ..เสียดายที่ฉันถ่ายรูปมันไว้ไม่ทัน มันเล่นตัว ไม่ให้ถ่าย ชิ..

เรากลับถึงที่พักตอน 5โมงครึ่ง พร้อมคืนอุปกรณ์สกี และเก็บของ ก่อนจะออกไปดินเนอร์กันในMotel และในระหว่างรอฉันก็เลยชักชวนพี่โหน่งเล่นPool …ติดใจเลยแหะ ดินเนอร์มื้อนี้เป็นBBQ ที่เราไปยืนย่างกันเอง สนุกดี ทีแรกเรากะจะมาเล่นPoolกันต่อ แต่โต๊ะไม่ว่างเลยกลับมานอน และคิดแผนสำหรับวันรุ่งขึ้น คืนนี้หลับ..เป็นตาย -_-zzz

((โปรดติดตามตอนต่อไป))

หลังจากติดReviewทริป"หนีเที่ยว"นี้อยู่นาน วันนี้ก็ได้ฤกษ์มาเขียนซะที จะว่าไปทริปนี้ถูกวางแผนล่วงหน้ามาเป็นเดือน แต่ก็ไม่มีอะไรชัดเจน จนกระทั่ง30ชั่วโมงก่อนวันเดินทาง

เรา ((หมายถึงฉัน พี่ดาว และพี่โหน่ง)) ตกลงกันว่าให้ทุกคนเลือกจุดหมายที่จะไปได้คนล่ะหนึ่งวัน เพราะงั้นทริป3วันเราจึงเริ่มขึ้น…

วันที่ 11 กรกฎา..

ล้อหมุนตอนเกือบๆ 8โมงเช้า พร้อมอุปกรณ์ประกอบอาหาร เสบียง และเสื้อผ้านิดหน่อยเต็มหลังรถ ((ฉันว่าค่อนไปทางเสบียงอาหารนี่แหละ หุหุ)) จุดหมายปลายทางของวันนี้คือ Australia War Memorial ที่เมือง Canberra ซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศAustralia เราเลือกใช้เส้นทาง M5 โดยระหว่างทาง เบรครถเกิดอาการงอแง้ขึ้นในระหว่างที่ขับผ่านบ้านเก่าฉัน เราจึงแวะซ่อมเบรคกันแถวนั่น

9.30น รถซ่อมเสร็จ เตรียมพร้อมออกเดินทางสู่กรุงCanberraได้ ฉันเริ่มงัดเสบียงมาแบ่งปัน ไม่ว่าจะเป็นCollon ขนมปัง คุ๊กกี้ และปลากรอบ พี่ดาวว่าเอาสตอเบอรี่ กะSeafood Salad มากินด้วย ส่วนพี่โหน่งขอเสริมทัพด้วยเป๊ปซี่แบบไม่เย็น

เที่ยงกว่าๆ เราขับมาถึงCanberraกัน แวะหาข้อมูลเที่ยวที่ Visitor Center กันนิดหน่อย ก่อนจะไปแลกเหรียญที่ระลึกของเมืองมา ด้วยราคา 2 ดอลล์ ((พี่โหน่งว่า ไม่เห็นจะนิดเลย เพราะเห็นฉันกับพี่ดาวขนโบรชัวร์ออกมาคนล่ะตั้ง …ก็แหม!ของมันแจกฟรี)) หลังจากนั้นเราก็แวะหาอาหารเข้าท้องที่ Shopping Center ใจกลางเมือง และเหมือนเราจะลงความเห็นว่านี่อาจจะเป็นอาหารมื้อที่ดีที่สุดในทริปนี้ (รึเปล่า)

Cenberra แม้จะเป็นเมืองหลวง แต่ก็ดูเงียบ สงบ และเล็ก เมื่อเทียบกับSydneyและMelbourne ในตัวเมืองที่มีจอดจักรยานเรียกว่าแทบทุกมุมถนน ผิดกับซิดนีย์ ที่ไม่มีหรือหากมีก็อาจจะเหลือแต่โซ่ไว้ให้เราดูต่างหน้าแทนจักรยาน

บ่าย2แก่ๆ เราก็มาถึงแล้ว Australia War Memorial พี่โหน่งทำหน้าที่ประหนึ่งไกล์ท่องเที่ยว บอกว่า"สาเหตุที่Australia War Memorial ตั้งอยู่ตรงกับ Parliament House ที่ทำงานของรัฐบาล คือ เอาไว้เพื่อเตือนใจรัฐบาล ในการตัดสินใจใดๆเกี่ยวกับชาติ"

สำหรับฉัน ฉันว่า Australia War Memorial  ก็คือๆกับอนุสรณ์สถานแห่งชาติ ที่รวบร่วมประวัติศาสตร์ของชาติไว้ด้วยกัน เป็นเสมือนเครื่องเตือนใจ และความรู้ให้คนรุ่นปัจจุบันและคนรุ่นใหม่ ภายในเต็มไปด้วยข้อมูลความเป็นมาของชาวออสเตรเลียในช่วงสงครามโลกครั้งที่1และ2 ฉันเห็นว่าคนออสซี่ค่อนข้างให้ความสำคัญกับเรื่องพวกนี้มาก เพราะไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ ต่างตั้งอกตั้งใจจะเดินอ่านข้อมูลเกี่ยวกับชาติของตน

หากยังจำกันได้ ประเทศไทยของเรา ก็มีส่วนร่วมในสงครามโลกครั้งที่2ด้วยเช่นกัน ฉันค่อนข้างแปลกตาแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่เห็นข้อมูลเกี่ยวกับประเทศตัวเองในพิพิธภัณฑ์ของชาติอื่น

หากพูดถึงสงครามโลกครั้งที่2แล้ว สิ่งแรกที่ฉันจำได้คือ"ละครเรื่องคู่กรรม" เมื่อครั้งป๊าเบิร์ดเล่นกับพี่กวาง กมลชนก ..จำได้ว่าป๊าเบิร์ดเล่นเป็นทหารญี่ปุ่น นามว่า"โกโบริ" ส่วนพี่กวางรับบทสาวไทย "อังสุมาริน" ((อยากจะตบมือดังๆ ให้ความจำอันดีเลิศของตัวเองซะจริงๆ ฮ่าๆ))

แน่นอนว่า ประเทศญี่ปุ่นถือเป็นประเทศที่มีบทบาทสำคัญอย่างมากในสงครามโลกครั้งที่ 2 ((ขอไม่เขียนรายละเอียด ด้วยเกรงว่าอาจจะเล่าไม่ถูก ทีนี้จะหน้าแตก หมอไม่รับเย็บ -*-)) ด้วยเป็นประเทศริเริ่มสงคราม และแน่นอนว่าหลังโดนอเมริกาปล่อยระเบิดลงเมืองฮิโรชิมา ประเทศญี่ปุ่นก็กลายเป็นผู้แพ้สงครามในทันที

ฉันมองว่า Australia War Memorial ทำได้ค่อนข้างดีทีเดี๋ยว และอยากให้ประเทศไทยของเราได้มีเช่นนี้บ้าง ..อยากให้คนไทยทุกคนได้รับรู้ความเป็นมาของชาติ หวงแหนในชาติอันเป็นบ้านเกิดเมืองนอนของเขา รักชาติยี่งชีพ และเข้าใจว่าบรรพบุรุษของเราต้องเสียสละมากเพียงใด เพื่อให้เรามีแผ่นดินของเราเช่นทุกวันนี้

เราใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมงที่นี่ ก่อนพี่ดาวจะเสนอพาฉันไปชมทิวทัศน์รอบๆเมืองที่ Mount Ainsile ก่อนที่เราจะมุ่งหน้าไปที่พักของเราที่ Berriale ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองCooma ไปราวๆหนึ่งชั่วโมง

ที่พักเราชื่อ Southern Cross Motor Inn ถือเป็นโมเต็ลระดับ3ดาว ที่ค่อนข้างดีและไม่แพงเลยล่ะ การบริหารเป็นไปแบบครอบครัว ทำให้แขกไม่อึดอัด และบริเวณก็กว้างขวางด้วย นอกจากนี้ยังมีบริการให้เช่าอุปกรณ์สำหรับไปเล่นหิมะด้วย

…แม่นแล้ว วันรุ่งขึ้นเราจะมุ่งหน้าสู่ Snowy Mountain เพื่อไปเล่นสกี
((โปรดติดตามอ่านตอนต่อไป))

ห่างหายจากการเขียนไปหลายวัน ..ไปหนีเที่ยวมา ส่วนไปไหนมามั่งจะเอามาอัพต่อไปแล้วกัน วันนี้ขออัพเรื่องอื่นก่อน

"17 JULY 2007" อีกหนึ่งวันที่มีการเปลี่ยนแปลง(ในชีวิตฉัน)เกิดขึ้น..

ตอนเที่ยงคืนของวันที่16 ฉันแหกตารอเช็คผลสอบของเทอมนี้ เหมือนกับเพื่อนๆฉันและพี่คนไทยบางคนแหกตารอ ฉันตัดสินใจเปลี่ยนวันหยุดงาน จากปกติฉันหยุดวันพฤหัส มาเป็นวันอังคารแทน ด้วยเหตุที่ว่าฉันวิตกจริต

ถ้าถามว่าฉันคาดหวังอะไรกับผลสอบเทอมนี้ ฉันก็คงตอบเหมือนคนอื่นๆว่าฉันก็หวังว่าตัวเองจะผ่าน ถึงเกรดจะไม่หรูเลิศ แต่ก็ไม่อยากเสียตังค์อีกสองพันกว่าเหรียญแล้ว แต่มากไปกว่านั้น ฉันก็คาดหวังให้เกรดออกมาดีเหมือนกัน เพราะฉันเต็มทีกับมันแล้ว

ที่ว่า"วิตกจริต"นั้น สาเหตุมันมีแค่อย่างเดียว คือมันจะเป็นจุดตัดสินซะทีว่าฉันจะเอายังไงกับชีวิตตัวเองดี ถ้าฉันสอบผ่านหมด ไม่มีปัญหาในวิชาไหน มันก็จะเป็นเวลาที่ฉันได้เก็บของกลับบ้านซะที

ซิดนีย์เป็นเมืองน่าอยู่ ฉันไม่เคยพูดว่ามันไม่ใช่ หากแต่ฉันไม่ชอบของฉันเอง ..ฉันอยู่ที่นี่มานานแล้วเหอะ ..ฉันอยู่ห่างจาก"บ้าน"ของฉันมานานแล้ว

และอีก1เดือนข้างหน้า ฉันก็จะได้กลับบ้านฉันสักที \(^^)/ ((ตอนฉันพิมพ์ประโยคนี้ ฉันอยากจะลุกขึ้นมากระโดดเย้วๆจริงๆเลย กร๊ากกกกกกๆ))

ฉันไม่ได้กำลังจะเขียนถึงตัวเองหรอกนะ คิกๆ

"Way back into love" เป็นหนึ่งในเพลงประกอบหนังเรื่อง Music and Lyrics ที่นำแสดงโดย Hugh Grant และ Drew Barrymore

ฉันเพิ่งได้ดูเมื่อวานนี้เอง "โรแมนติกดีนะ"คือคำที่ฉันมีให้สรุปหนังเรื่องนี้ โดยเฉพาะเพลงนี้ ฉันค่อนข้างจะชอบมันเป็นพิเศษด้วยเหตุผลที่ว่าเนื้อเพลงช่างโดนใจเสียนี่กระไร