เขาว่ากันว่า "ชีวิตเหมือนการเดินทาง"
ฉันก็ไม่รู้หรอกว่า มันจริงรึเปล่า แต่ถ้าเป็นยังงั้นจริง ..เราคงเดินทางกันทุกวัน
การเดินทางท่องเที่ยว ในความรู้สึกของฉัน มันเป็นเหมือนการเรียนรู้ และในขณะเดียวกันก็เป็นสิ่งเสพติด((ที่น่าติดมากๆ)) ..ฉันหลงใหลการเดินทางท่องเที่ยวมาแต่ไหนแต่ไร อาจเพราะที่บ้านชอบพาไปไหนต่อไหนมาตั้งแต่เล็กๆ พอโตขึ้น..ฉันก็เริ่มกระสันอยากเที่ยวด้วยตัวเองดูบ้าง ซึ่งเป็นอะไรที่สนุกพอตัวทีเดียวล่ะ((หลังจากได้ลองไปมา))
ฉันเริ่มติดเจ้าD80ซะแล้ว เพราะไม่ว่าจะไปไหน ฉันมักเอามันติดตัวไปด้วย ประหนึ่งแฟนเลยทีเดียว((ทีสำคัญมันไม่เคยทำฉันเสียใจ เว้นแต่ฉันถ่ายรูปออกมาไม่สวยเอง -*-)) และในทริปล่าสุด ฉันก็ไม่ลืมที่จะพกมันไป
.."น้องเหมียวๆ วันอังคารนี้มีเรียนรึเปล่า" เสียงป๊าโหน่งดังมาจากในครัว
.."มีป๊า มีProject Managementชั่วโมงหนึ่ง ตอนบ่ายๆ" ฉันตอบ ก่อนโผล่หัวเข้าไปในครัว
.."ป๊าจะชวนไปเที่ยวนะ น้องเหมียว" เสียงพี่ดาวบอก ตัดความสงสัย
.."ไปไหนเหรอพี่" ฉันถาม เพราะต้องชั่งใจก่อนว่าคุ้มไหมที่จะไป
"Bobbin Head" คือที่ๆฉันไปมา ที่นี่จัดเป็นหนึ่งในNational Parkที่ค่อนข้างตั้งอยู่ในเขตตัวเมืองทีเดียว เพราะห่างจากบ้านฉันไปแค่ครึ่งชั่วโมง ..ฉันตกปากรับคำพี่โหน่ง-พี่ดาว เพราะคำยืนยันว่ามีวิวสวยๆ และที่สำคัญมันเป็นการทดลองทริปสั้นๆสำหรับรถคันใหม่ของพวกพี่ๆ ก่อนที่เราจะขับข้ามรัฐในอีก1-2เดือนข้างหน้า
ก่อนเดินทางหนึ่งวัน พี่ดาวนั่งเขียนListสำหรับของที่จะเอาไปด้วย แปะเต็มประตูหน้าห้องครัว ((-*- กันลืมสุดฤทธิ์)) แน่นอนว่า"กองทัพต้องเดินด้วยท้อง"..พี่ดาวจัดการเสบียงไว้สำหรับ5คน ทั้งๆที่ไปกันแค่3คนแค่นั้น เราแวะซื้อหมูแดง-หมูกรอบ-เป็ดย่าง ไปด้วย ..ส่วนพี่โหน่ง ขนเบ็ดตกปลาและจักรยานคันเก่งขึ้นรถ ..ระหว่างขนสัมภาระขึ้นรถ ฉันได้ยินเสียงเหมือนมีขวดแก้วด้วย แต่ไม่ได้เอะใจ นึกว่าเป็นขวดน้ำจิ้ม
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ถึงแล้วจุดหมายปลายทาง "Bobbin Head" อากาศเป็นใจมากๆ ฟ้าใส มีไอเย็นนิดๆ
เราจอดรถเพื่อเอาอาหารเข้าท้อง (("เอาอาหารเข้าท้อง แปลว่า กินเข้าไป..เยอะมากๆ")) ก่อนจะเริ่มออกเดินเล่น Bobbin Head ถือว่าเป็นป่าธรรมชาติที่ค่อนข้างสมบูรณ์ทีเดียว เพราะมีป่าชายเลนค่อนข้างใหญ่ และอุดมไปด้วยปูน้อยกล้ามแดง
ระหว่างทางเดิน ฉันก็ถ่ายอะไรไปเรื่อยเปื่อย ..แต่ใจลึกๆก็คิดว่าถ้ามีเลนส์ดีๆอีกสักตัว คงจะแจ่ม ..พูดแล้วเกิดกิเลสเลยแหะ
ในระหว่างที่ฉันไปเดินเล่น พี่โหน่งงัดเบ็ดออกมาตกปลา ((เผยโฉมกันนิดหนึ่ง คนตกปลาปลอมๆและจริงๆ))
ระหว่างที่รอพี่โหน่งฝึกซ้อมฝีมือตกปลา ฉันก็ไปนอนเล่นที่ท่าเรือ น้ำลึกมาก…ก เลยถอดรองเท้ากะเอาเท้าจุ่มซะหน่อย แต่ในระหว่างที่จะหย่อนขาลงน้ำ ตาอันเลือบไปเห็น"แมงกระพรุน"เป็นฝูง …เป็นฝูงเลย
ปิดท้ายทริปนี้ ด้วยการที่พี่โหน่งตกปูได้หนึ่งตัว ..ใหญ่มาก แล้วฉันก็ได้รู้ว่าเสียงขวดที่ฉันได้ยินตอนเก็บของขึ้นรถคือเสียงขวดเบียร์ของพี่โหน่งนี่เอง ((-*- มิน่ามันหนัก ขอจิบหน่อยดิ))
เรากลับบ้านหลังจับปูตัวนั้นได้ ..จะว่าไปฉันก็สงสารมันนะ ไม่ว่าจะปลา จะปู ..ฉันก็ไม่กล้าจะจับเองอ่ะ แต่มื้อค่ำวันนั้น "ปูนึ่งก็อร่อยอย่าบอกใครเชียว"
..อโหสิกรรมนะคร้าบบบ
