Always head towards

เวลาที่คนเราจะเริ่มเขียนอะไรสักอย่าง ฉันว่าสิ่งที่อยากที่สุดก็คือการเขียนคำนำเริ่มเรื่องนี่แหละ และในหลายๆครั้งคนเขียนก็จะงงๆกับตัวเองว่า "อ๊ะ ตกลงกรูจะเล่าเรื่องไร" เพราะเหมือนมีเรื่องเต็มหัวไปหมด จนลำดับออกมาไม่ถูกว่าจะเล่าอะไรก่อน อะไรหลัง

..ฉันไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นแบบนี้กันบ้างรึเปล่า แต่แน่ๆเลยคือ…ฉันเป็น

กับเรื่องเก่าๆ เพื่อนหลายๆคนพยายามปลอบใจฉัน .."อย่าไปคิดมาก" อืมม..ฉันไม่ได้คิดอะไรแล้วเหอะ ((ถ้าไม่โดนสะกิดแรงๆ))
และบางคนที่ใช้คำพูดในแง่ลบถึงอีกฝ่ายมาเป็นคำปลอบใจฉัน ..บอกเลย "ฉันไม่ปลื้ม" 

ฉันก็ยังจะยืนยันเหมือนในทุกๆครั้งว่า ..เขาไม่ได้เลวร้ายอะไร ..สำหรับฉัน เขาเป็นคนดี เป็นคนจิตใจดี เป็นคนน่ารัก เป็นคนเก่ง
จนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังคิดแบบนี้ และรู้สึกแบบนี้ อ๊ะ อ๊ะ ..อย่าเข้าใจผิดคิดว่าฉันเป็นคนแสนดีขนาดนั้น ฉันไม่ใช่หรอก โฮะๆ

ฉันว่าฉันมองเห็นบางสิ่งที่ชัดเจนกว่านั้นมากกว่า ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ แล้วให้ฉันเลือกใหม่ ฉันก็ยังจะเลือกอย่างเดิมอ่ะแหล่ะ ..สิ่งที่เป็นตัวตนของเขาที่ฉันได้สัมผัส ฉันไม่คิดว่าคนอื่นจะเข้าใจได้ดีกว่าฉัน..คนที่เคยสัมผัสเอง

ในสายตาคนอื่น เขาจะเป็นยังไง ฉันก็ไม่รู้หรอก แต่ในสายตาฉัน เขาก็เป็นเขาแบบที่ฉันเคยเห็นนั้นแหละ

หลังอุบัติเหตุจักรยานล้ม2ครั้ง ในเวลา2อาทิตย์ติดกัน ((อายไหมเนี่ย ไปบอกคนอื่นเขา)) ..อาการดีขึ้นล่ะ หุหุ เดินได้เหมือนคนปกติทั่วไป จะแย่ตรงเดินนานๆแล้วจะมีอาการนี่แหละ ถึงจะยังวิ่งไม่ได้ ยังขี่จักรยานไม่ได้ ((ยังจะขี่ต่ออีกอ่ะ)) แต่ก็โอเค เอาชีวิตรอดได้..หายห่วง
จากที่หมอแนะนำให้หยุดขี่ ลดการใช้กำลังเส้นเอ็นขาขาวให้น้อยลงไป1เดือน ก็กลายมาเป็น2เดือนซะล่ะ ..ก็มันไม่หาย หมอจะให้ทำไงอ่ะค๊า..

ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา ชีวิตวุ่นวายมากๆ ที่หายหน้าหายตาไปก็อย่าได้แปลกใจ แค่ปั่นรายงาน อ่านหนังสือ ทำงานพิเศษ และไปเรียน เท่านั้นแหละ ..ฉันเริ่มสงสัยแล้วว่า ตกลงวันหนึ่งมี24ชั่วโมงจริงเปล่า….?

ส่วนอาทิตย์นี้ โดดงานหนึ่งวัน หนีเที่ยว.. ^^