สืบเนื่องจากentryก่อนหน้า "ว่าฉันจะหนีเที่ยว" ..ก่อนคืนวันที่ฉันจะโดดงาน พี่ที่บ้านชักชวนให้ดูหนังเรื่องหนึ่งที่พี่เขายืนยัน นอนยันว่าดี๊..ดี ให้ฉันดู โอเคอ่ะ กำลังขี้เกียจ นอนดูหนังกับพี่ๆเขาจะเป็นไร
หนังที่ว่า คือ "Elizabethtown" มีหนุ่มหล่อOrlando Bloomเล่นเป็นพระเอกด้วยนะจะบอกให้ ((นึกถึงหนุ่มผมสีขาวยาว..ยาว ถือคันธนู และยิงธนูแม่นซะยังกะจับวางใน Lord of the ring สิ ..อ๊ะ อย่าทำท่าน้ำลายหกแบบนั้น)) ส่วนนางเอกของเรื่องคือ Kirsten Dunst
หนังดำเนินเรื่องอย่างง่ายๆ แต่ชวนให้ติดตาม และเพราะเป็นหนังแบบฉบับของHolly Wood จึงไม่ต้องเดาว่าหนังจะจบแบบไหน ..หนังใช้ตัวพระเอกเองเป็นตัวดำเนินเรื่องไปเรื่อยๆ โดยมีนางเอกโผล่เข้ามาเป็นส่วนเติมเต็มในบางฉาก และนางเอกกับเป็นส่วนเติมเต็มของหนังได้อย่างไม่ขาดไม่เกินเลย
ฉันรู้สึกว่าHollyWoodชอบทำหนังแนวนี้นะ ((เอาจากประสบการณ์ที่ดูมา)) ประเภทให้ตัวเอกของเรื่องประสบความสำเร็จอย่างสุดๆ แล้วก็มาตกม้าตายทีหลัง ((ฉันหมายถึงล้มเหลว หรือโดนไล่ออกนะ ไม่ได้หมายความว่าเขาตกม้าตายจริงๆ)) แล้วก็มีอะไรสักอย่างทำให้มาเจอกับอีกคน ทำให้ชีวิตเปลี่ยนไป มุมมองชีวิตเปลี่ยนไป เหมือนเจอสิ่งที่เติมเต็มชีวิตแล้ว ..อะไรประมาณนั้น
ในหนังElizabethtown ในมุมมองของฉัน ฉันว่าพระเอกก็เหมือนPackageของคนในแบบคนเมือง ที่ยึดตัวเองเป็นหลัก ส่วนนางเอกก็เป็นPackageในแบบฉบับของคนตจว. ((ขอไม่ใช่คำว่า"บ้านนอก"นะ)) ที่เข้าอกเข้าใจ และมีชีวิตง่ายๆ
ฉากที่ฉันชอบที่สุดของหนังเรื่องนี้ คือฉากแม่ของพระเอกยืนพูดบนเวที ถึงแม้ว่าในเรื่องนี้เธอจะเป็นตัวประกอบ แต่เธอทำให้ฉันรู้สึกว่าเธอถ่ายทอดอารมณ์ของการสูญเสียได้อย่างน่ารักที่สุด
ในเรื่องเธอสูญเสียสามีที่รักกันมานาน ในวันที่เธอรู้ข่าว เธอได้แต่อึ้ง ทำอะไรไม่ถูก แต่หลังจากนั้นเธอก็เริ่มจะทำทุกอย่าง((ที่สามีเธอเคยทำ))ด้วยตัวเอง ..เธอว่าเธอต้องหัดยิ้มให้เหมือนวันที่ยังมีเขาอยู่ เธอต้องหัดหัวเราะ เธอต้องหัดพูดเรื่องตลกๆ ทำอะไรสนุกๆ ให้เหมือนกับทุกวันที่เขายังมีลมหายใจอยู่ใกล้ๆเธอ
…คำว่า"หัด"ที่เธอใช้ สะท้อนใจฉันน่าดู
ในเวลาที่คนเราเสียอะไรไปสักอย่าง ในความรู้สึกมันคงไม่ใช่แค่อะไรสักอย่างแน่ๆ ..เธอ(ในเรื่อง)เสียสามีของเธอไปอย่างไม่มีวันกลับ และเธอก็เสียทั้งเสียงหัวเราะ รอยยิ้ม เรื่องขำขันในชีวิตไปพร้อมๆกับการจากไปของเขาด้วย ฉันว่ามันต้องใช้ทั้งความพยามยามและความเข้มแข็งมากๆนะ กว่าที่เราจะไปหารอยยิ้มกับเสียงหัวเราะนั้นกลับมาได้
วันนี้..ฉันชื่นชมทุกคนที่เจอเรื่องร้ายๆมาแต่ยังยิ้ม ยังหัวเราะออกนะ
หนังเรื่องนี้ทำฉันนอนสว่าง ราวๆตี3ได้ ด้วยเหตุนี้วันถัดมาที่วางแผนจะไปเที่ยวWatson Bayจึงล่มไปโดยปริยาย เพราะกว่าจะตื่นกันก็ปาเข้าไปจะเที่ยงล่ะ ((-*-)) ถ้าหากช่วงวันหยุดนี้ไม่มีอะไรทำเป็นพิเศษ ลองเอาหนังเรื่องนี้มาดูสิ ฉันว่าไม่เลว แต่ไม่ต้องดึกดื่นเหมือนฉันก็ได้นะ
