White & Black
"White & Black" - "ขาวและดำ"
จริงๆฉันไม่ได้ถนัดถ่ายรูปแนวนี้หรอกนะ แค่ลองเปลี่ยนแนวดู มันได้"บรรยากาศ"ดีนะ ว่ามะ
เพื่อนฉันคนหนึ่งที่ชอบถ่ายภาพประเภทนี้ๆมาก เคยบอกฉันว่า "ภาพขาว-ดำมีมิติของมัน บางครั้งไม่ต้องมีคำบรรยายใต้ภาพก็ได้ คนดูก็เข้าใจอารมณ์ของภาพได้เอง" …อืมม ฉันไม่ค่อยเข้าใจเหอะ
ปกติฉันชอบภาพแนวSepiaมากกว่า มันดูเก่าๆ อบอุ่นมั่ง วังเวงมั่ง แล้วแต่มุมภาพจะพาไป แต่หลายๆคนที่ได้ดูรูปที่ฉันถ่าย ส่วนมากจะพูดว่าฉันถ่ายภาพออกมาได้"เหงามาก"
การถ่ายรูป สำหรับฉัน มันคงเป็นความสุขง่ายๆเล็กๆที่ฉันทำให้ตัวเองได้ โดยไม่ต้องกังวลเรื่องอื่น ฉันถ่ายไปเรื่อยๆแล้วแต่เวลา-โอกาสจะมี ฉันยังหาแนวตัวเองไม่เจอหรอก แต่ก็ตั้งใจจะหัดถ่ายไปเรื่อยๆ
หลังโดนสะกิดแผลเมื่อวาน ไม่รู้อะไรทำให้ฉันลองถ่ายภาพ"ขาว-ดำ"ดู บางทีรูปของฉันคงบอกความรู้สึกของฉันได้ดีกว่าตัวฉันเองล่ะมั่ง
"เวลาที่เราทุกข์ให้มองฟ้า เวลาที่เราสุขให้มองฟ้า" ..เป็นคติที่ฉันถือและเก็บไว้ในใจมาตลอด ฉันว่าท้องฟ้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาตลอด ก็คงเหมือนชีวิตคนเรานี่แหละ มีการเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ ยากที่จะเดา มันคงมีวันที่ฟ้ามืด แต่มันก็คงมีวันที่ฟ้าสว่าง
ภาพข้างบน ทุกคนที่ฉันให้ดู พูดไม่ต่างกันเลยว่า "เหงาโคด" "วังเวง" "…" รูปนี้ฉันถ่ายที่มหาลัยฉันเอง มันเป็นทุ่งหญ้าโล่งๆหลังตึกโรงอาหาร ที่ๆฉันชอบแอบมานั่งกินบรรยากาศคนเดียวบ่อยๆ ก็อย่างที่บอกไง ฉันชอบมองฟ้า ..ฉันคิดว่าอาจเพราะนี่เป็น"ฤดูใบไม้ล่วง"ภาพนี้เลยดูเหงาจับจิตจับใจ
ฉันชอบภาพนี้เป็นการส่วนตัว มันดูมีความต่างดี อย่างที่เห็นต้นไม้สองต้นนี้เป็นต้นไม้คนล่ะพันธุ์กัน และมันมีช่องว่างขั้นตรงกลาง ..ฉันคงมองไม่ออกว่าถ้ามันอยู่ด้วยกัน มันจะเป็นภาพแบบไหนล่ะมั่ง
ปล.ภาพไม่ได้แจก อยากได้ก็บอกนะก๊ะ
