Always head towards

"White & Black" - "ขาวและดำ"

จริงๆฉันไม่ได้ถนัดถ่ายรูปแนวนี้หรอกนะ แค่ลองเปลี่ยนแนวดู มันได้"บรรยากาศ"ดีนะ ว่ามะ

เพื่อนฉันคนหนึ่งที่ชอบถ่ายภาพประเภทนี้ๆมาก เคยบอกฉันว่า "ภาพขาว-ดำมีมิติของมัน บางครั้งไม่ต้องมีคำบรรยายใต้ภาพก็ได้ คนดูก็เข้าใจอารมณ์ของภาพได้เอง" …อืมม ฉันไม่ค่อยเข้าใจเหอะ

ปกติฉันชอบภาพแนวSepiaมากกว่า มันดูเก่าๆ อบอุ่นมั่ง วังเวงมั่ง แล้วแต่มุมภาพจะพาไป แต่หลายๆคนที่ได้ดูรูปที่ฉันถ่าย ส่วนมากจะพูดว่าฉันถ่ายภาพออกมาได้"เหงามาก"

การถ่ายรูป สำหรับฉัน มันคงเป็นความสุขง่ายๆเล็กๆที่ฉันทำให้ตัวเองได้ โดยไม่ต้องกังวลเรื่องอื่น ฉันถ่ายไปเรื่อยๆแล้วแต่เวลา-โอกาสจะมี ฉันยังหาแนวตัวเองไม่เจอหรอก แต่ก็ตั้งใจจะหัดถ่ายไปเรื่อยๆ

หลังโดนสะกิดแผลเมื่อวาน ไม่รู้อะไรทำให้ฉันลองถ่ายภาพ"ขาว-ดำ"ดู บางทีรูปของฉันคงบอกความรู้สึกของฉันได้ดีกว่าตัวฉันเองล่ะมั่ง

"เวลาที่เราทุกข์ให้มองฟ้า เวลาที่เราสุขให้มองฟ้า" ..เป็นคติที่ฉันถือและเก็บไว้ในใจมาตลอด ฉันว่าท้องฟ้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาตลอด ก็คงเหมือนชีวิตคนเรานี่แหละ มีการเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ ยากที่จะเดา มันคงมีวันที่ฟ้ามืด แต่มันก็คงมีวันที่ฟ้าสว่าง

ภาพข้างบน ทุกคนที่ฉันให้ดู พูดไม่ต่างกันเลยว่า "เหงาโคด" "วังเวง" "…" รูปนี้ฉันถ่ายที่มหาลัยฉันเอง มันเป็นทุ่งหญ้าโล่งๆหลังตึกโรงอาหาร ที่ๆฉันชอบแอบมานั่งกินบรรยากาศคนเดียวบ่อยๆ ก็อย่างที่บอกไง ฉันชอบมองฟ้า ..ฉันคิดว่าอาจเพราะนี่เป็น"ฤดูใบไม้ล่วง"ภาพนี้เลยดูเหงาจับจิตจับใจ

ฉันชอบภาพนี้เป็นการส่วนตัว มันดูมีความต่างดี อย่างที่เห็นต้นไม้สองต้นนี้เป็นต้นไม้คนล่ะพันธุ์กัน และมันมีช่องว่างขั้นตรงกลาง ..ฉันคงมองไม่ออกว่าถ้ามันอยู่ด้วยกัน มันจะเป็นภาพแบบไหนล่ะมั่ง

ปล.ภาพไม่ได้แจก อยากได้ก็บอกนะก๊ะ

อีกหน่อยเธอคงเข้าใจ:ธเนศ

อาจจะดูใจร้าย อาจจะเหมือนไม่แคร์ แต่ก็คงต้องบอกให้เธอไป อยากจะมีเหตุผล บอกเธอให้เข้าใจ แต่เธอก็คงไม่อยากจะรับฟัง ความเป็นจริงที่ปวดร้าว(ในใจฉัน)

อีกหน่อยเธอคงเข้าใจ ว่าอะไรสำคัญไปกว่า"แค่"รักกัน อีกหน่อยซึ่งคงไม่นาน ถึงวันนั้นแล้วเธอจะเข้าใจ ที่ฉันต้องบอกเธอให้จากกันไป

เจ็บที่ใจเธอนั้น เมื่อเราต้องแยกทาง มันก็คงไม่ต่างจากใจฉัน แต่ว่าความปวดร้าว อาจจะไม่เท่ากัน เมื่อตัวของฉันต้องเอ่ยออกมาก่อน ยอมเป็นคนที่ใจร้าย ในวันนี้

อีกหน่อยเธอคงเข้าใจ ว่าอะไรสำคัญไปกว่า"แค่"รักกัน อีกหน่อยซึ่งคงไม่นาน ถึงวันนั้นแล้วเธอจะเข้าใจ ที่ฉันต้องบอกเธอให้จากกันไป

มีเพียงคำว่ารักคำหนึ่ง เราคงไปไม่ถึงไม่ถึงดวงดาวได้ ความเป็นจริงความฝันเราห่าง ไม่เคยจะมีตรงกลาง ไม่เคยได้เข้าใจ อยู่กันไปก็เท่านั้น ..ยอมเป็นคนที่ใจร้าย ในวันนี้

อีกหน่อยเธอคงเข้าใจ ว่าอะไรสำคัญไปกว่า"แค่"รักกัน อีกหน่อยซึ่งคงไม่นาน ถึงวันนั้นแล้วเธอจะเข้าใจ จะรู้ว่าเหตุใด อีกหน่อยเธอคงเข้าใจ ว่าอะไรสำคัญไปกว่า"แค่"รักกัน อีกหน่อยซึ่งคงไม่นาน ถึงวันนั้นแล้วเธอจะเข้าใจ จะรู้ว่าเหตุใด จะรู้และเข้าใจ คือเราจากกัน

…ฉันตั้งใจจะไม่อัพทุกอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว โชคร้ายไปหน่อยที่ฉันโดนสะกิดแผล..อย่างแรง สำหรับบางคน มันคงเป็น"แค่รักกัน" ถึงวันนี้แล้ว ก็คงต้องเข้าใจแล้วล่ะว่า ความรักของ"เขา"มันน้อยกว่าความรักของ"เรา"

…ขอบคุณนะน้อง ที่แกยังตรงไปตรงมาเสมอ "เขารักแกนะ แต่เขารักตัวเองมากกว่า แคร์สังคมตัวเองมากกว่า" ฉันรู้แล้วล่ะว่า"ความรักที่ฉันมีให้เขา…มันไม่พอ"