ตัดสินใจไปซะ
เคยเป็นไหมที่เห็นเครื่องหมายแบบเนี่ย"?"เต็มไปหมดในหัวสมอง
ฉันนั่งคิดจากห้องนอน ห้องน้ำ ห้องครัว ห้องนั่งเล่น หรือแม้แต่ระเบียงบ้านก็แล้ว ทั่งนั่ง ทั่งนอน ..ฉันก็ยังคิดไม่ออก จนบางทีก็เผลอหลับไปเลยก็มี ฮ่าๆ
ฉันเข้าใจมาตลอดว่า การที่เขากลับมาหาฉันเองอีกครั้ง นั้นเพราะเขาเลือกแล้วที่จะยืนอยู่จุดเดียวกับฉัน ..แต่บางทีฉันคงเข้าใจผิด
ฉันเข้าใจมาตลอดว่า การที่เขานั่งแท็กซี่หลงทางมาหาฉันตอนดึกๆ นั้นเพราะเขารู้แล้วว่าเขารู้สึกอะไรกับฉัน ..แต่บางทีฉันคงเข้าใจผิด
ฉันเข้าใจมาตลอดว่า การที่เขานั่งร้องไห้แล้วบีบมือฉันแน่นๆ ตอนฉันไปส่งเขาคืนนั้น นั้นเพราะเขารู้แล้วว่าเขาต้องการอะไร ..แต่บางทีฉันคงเข้าใจผิด
ฉันเข้าใจมาตลอดว่า การที่เขาเอารูปที่เราเคยถ่ายด้วยกันมาให้ฉันดูอีกครั้ง นั้นเพราะเขาอยากให้มีวันเวลาเดิมๆอีก ..แต่บางทีฉันคงเข้าใจผิด
ฉันเข้าใจมาตลอดว่า การที่เขาบอกฉันว่า"ไม่เคยรักใครเท่านี้" นั้นเพราะเขารู้สึกตามคำพูดตัวเองจริงๆ ..แต่บางทีฉันคงเข้าใจผิด
ฉันเข้าใจมาตลอดว่า การที่เขาเปิดเพลง"รู้ตัวช้า"ให้ฉันฟัง นั้นเพราะเขาอยากให้ฉันรู้ว่าเขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ ..แต่บางทีฉันคงเข้าใจผิด
ฉันเข้าใจมาตลอดว่า การที่เขาไปเที่ยวกับฉันสองคน นั้นเพราะเขาอยากใช้เวลากับฉันจริงๆ ..แต่บางทีฉันคงเข้าใจผิด
ฉันเข้าใจมาตลอดว่า การที่เขาให้ฉันนอนกอดเขาได้ทั้งคืน นั้นเพราะเขาอยากให้ฉันทำแบบนั้น ..แต่บางทีฉันคงเข้าใจผิด
ฉันเข้าใจมาตลอดว่า การที่เขากอดฉันกลับ นั้นเพราะเขาอยากทำแบบนั้น ..แต่บางทีฉันคงเข้าใจผิด
ฉันเข้าใจมาตลอดว่า การที่เขาให้ฉันหอมเขาได้ นั้นเพราะเขาอยากให้ฉันหอม ..แต่บางทีฉันคงเข้าใจผิด
..ทุกสิ่งที่ฉันเข้าใจเกี่ยวกับเขามาตลอด บางทีฉันคงเข้าใจมันผิดมาโดยตลอดก็ได้
คำพูดของเพื่อนฉันคนหนึ่งสะกิดใจฉันมากๆ มันถามฉันว่า"รักกันต้องเหนื่อยขนาดนี้เหรอ" ..ฉันเข้าใจว่ามันคงเห็นฉันเครียด ร้องไห้ จะเป็นจะตายกับเรื่องของเขามามาก มันถึงพูดมาแบบนี้
ฉันใช้เวลาคิดนานมากระหว่างเรื่องของฉันกับเขา ตั้งแต่เรามีปัญหากัน เพราะมันก็เป็นปัญหาเดิมๆที่ทำให้เราเลิกกันทุกครั้งก่อนหน้านี้ และรวมถึงครั้งนี้ด้วย
เขาบอกฉันว่า เขาพยายามแล้วที่จะแก้ปัญหานี้ แต่สิ่งที่ฉันเห็น ปัญหาที่ว่าก็ยังอยู่ เหมือนไม่มีไรเกิดขึ้นเลย ..สาบานได้ว่าฉันไม่ได้โกรธเขาเพราะเรื่องนี้ ไม่เคยเลยสักครั้งเดียว แต่ดูเหมือนเขาจะโกรธฉัน ((เขาขึ้นเสียงใส่ฉัน ฉันจำได้))
เพื่อนฉันสรุปให้ว่า"เขาไม่ได้รักฉันเลย เขาเรียกร้องความรักในฐานะมากกว่าเพื่อนจากฉัน แต่เขาให้ฉันได้แค่ความเป็นเพื่อนคนหนึ่ง" ฟังดูยุติธรรมดีนะ ว่ามะ? และเพราะเขารู้ว่าฉันรักเขามากพอ ที่เขาจะเรียกร้องได้ ..เพื่อนฉันสรุปปิดท้าย
คำว่า"เขาไม่ได้รักฉันเลย" เจ็บจี๊ดลงไปที่ใจฉันเลยล่ะ ฉันเริ่มกลับมาถามตัวเองว่า ที่ผ่านมาเขาโกหกฉันงั้นเหรอ ถ้าเป็นแบบนั้นจริงฉันจะยังให้อภัยเขาอีกไหม ฉันจะโกรธเขารึเปล่า ฉันจะ…((อะไรต่ออะไรอีกมากมาย))
ฉันไม่ชอบให้อะไรคาราคาซัง ยิ่งเป็นแบบนี้นานๆ"ความรัก"ที่เคยมีอาจจะเปลี่ยนไปในทางตรงกันข้ามได้ และที่แย่กว่านั้น ฉันก็คงจะฝั่งตัวเองกับเรื่องนี้ไปจนกว่ามันจะมีทางออก ซึ่งมันคงเป็นอะไรไม่เข้าท่าแน่ๆ
ฉันถามเขาอีกครั้งหนึ่งว่าสิ่งที่เขาเคยบอกฉันมาทั้งหมด มันเป็นความรู้สึกแบบไหนกันแน่ เขาบอกฉันมาแค่ว่า"เป็นความรู้สึกดี" ..นั้นทำให้ฉันหมดคำถามนะ และพร้อมที่จะทำในสิ่งที่เขาขอ
เขาขอให้ฉันยังคงเป็นเพื่อนกับเขา ซึ่งฉันโอเค โดยมีข้อแลกเปลี่ยน2อย่างง่ายๆให้เขาทำ ข้อแรกคือเขาจะต้องไม่ติดต่อกับฉันสักพัก((โดยฉันไม่ได้ระบุว่าสักพักคือเท่าไหร่)) ส่วนข้อสอง ฉันขอให้เขาทิ้งรูปฉันทั้งหมดที่เขามี
ปกติฉันไม่ค่อยอัดรูปตัวเองให้คนอื่นเหอะ เรียกว่าไม่เคยเลยอาจจะถูกกว่า ..ฉันขอให้เขาทิ้งมันซะ ส่วนรูปอื่นๆที่เขาอยากเก็บไว้ก็แล้วแต่เขา เพราะยังไงฉันก็ไม่เอาคืนอยู่แล้วล่ะ ..เขาไม่ยอม บอกฉันว่า"ทำไมต้องทิ้ง รูปมันไม่ได้ทำผิดอะไรสักหน่อย" "อยากทิ้ง ก็มาเอากลับไปทิ้งเองสิ" "เดี๋ยวจะส่งไปให้ แล้วเอาไปทิ้งเองสิ" และอะไรอีกมากมายที่เขาพูด แต่ฉันยังคงยืนหยันความคิดเดิมว่า.."เขาจะต้องทิ้งมันเอง"
ฉันรู้ว่ารูปพวกนั้นไม่ได้ทำผิดอะไรด้วย ฉันเองก็รู้สึกเหมือนทุกๆคนที่ชอบถ่ายรูป รู้สึกว่าภาพทุกใบที่เราถ่าย ต่อให้มันสวยหรือไม่สวย มันก็มีความรู้สึกอยู่ในนั้น เป็นภาพของความทรงจำ ที่จะมีได้แค่ช่วงเวลาในขณะนั้นแค่เพียงช่วงเวลาเดียว ช่วงเวลาที่เรามองผ่านเลนส์ และกดชัตเตอร์ลงไป ฉันคงไม่ต้องบอกหรอกนะว่าภาพแบบนั้นระหว่างเขากับฉันมันมีกี่ใบ และมันมีความหมายยังไงกับฉันบ้าง
ฉันให้เขาทิ้งรูปภาพของฉันเท่านั้น เพราะฉันไม่อยากอยู่ในภาพความทรงจำของเขา แม้ว่าภาพของเขาจะอยู่ในความทรงจำของฉันก็ตาม ((ฟังดูเอาเปรียบไปหน่อย แต่มันก็เป็นภาพที่ฉันถ่าย อัด และกล้องก็เป็นกล้องฉันอยู่ดี)) ..รูปของเขา ฉันก็ยังไม่ได้ทิ้ง มันยังอยู่ในที่ๆมันเคยอยู่เป็นอย่างดี และฉันก็คงจะเก็บมันไว้อย่างงี้แหละ
หลังเถียงกันอยู่นาน เขาคงยอมรับในข้อตกลงได้แล้ว ตอบกลับฉันมาสั้นๆเบาๆว่า"อือ"
ฉันนึกถึงคำพูดคนๆหนึ่งที่เคยบอกฉันไว้ว่า"ชีวิตเรามันยุ่งยาก ก็เพราะคนชอบคิดให้มันยุ่งยากนี่แหละ" ..ฉันไม่รู้หรอกว่า"การเลิกกัน"แบบที่ฉันทำ มันถูกหรือเปล่า แต่ฉันก็เชื่อว่าบางทีคนเราก็แค่ต้องตัดสินใจ เท่านั้นเอง และตอนนี้ฉันก็ตัดสินใจลงไปแล้ว และฉันก็เชื่อว่าที่ผ่านมาระหว่างฉันกับเขา ..ฉันทำอย่างดีที่สุดแล้ว ^^
