เลือกจะอยู่ตรงไหน
เมื่อก่อน ย้อนกลับไปสัก3-4ปี วันๆเคยเมลล์คุยกะเพื่อนคนหนึ่งเรื่องนิยามของ"ชีวิต" คุยไป-แลกมุมมองกันไป ตามแต่ประสบการณ์ชีวิตที่แต่ล่ะคนจะเจอ
จวบจนถึงวันนี้ ก็ยังไม่รู้หรอกว่าความหมายของ"ชีวิต"คืออะไร แต่รู้ว่าเสียเวลาไปมากมายที่มัวแต่ค้นหานิยามความหมายของคำๆหนึ่ง โดยลืมมองไปว่า"การที่เราได้ใช้ชีวิตอย่างสนุกและมีคุณค่า มีความหมายมากพอแล้ว"
เมื่อวาน เกิดอุบัติเหตุกับตัวเองขึ้น ((ที่ย้ำคำว่าอุบัติเหตุ เพราะเป็นเหตุการณ์ที่ไม่ได้จงใจให้เกิด อย่างที่บางคนเข้าใจ)) ไม่ได้เป็นไรมาก แค่จักรยานล้มระหว่างทางลงเนินกลับบ้าน จำไรไม่ค่อยได้ รู้แต่ว่าพุ่งออกมาจากจักรยานเลย หัวลงก่อนด้วย แล้วจักรยานก็ล้มทับ อืมม.. จำได้ว่ากระแทกพื้นดัง"แอ๊ก!" ตัวชา ลุกไม่ขึ้น จะเรียกให้คนอื่นช่วยก็ไม่มี 3ทุ่มแล้ว ใครจะมาเดินนอกบ้านกัน แถมมืดด้วย ดันล้มตรงที่ไม่มีไฟถนนอีก นอนให้จักรยานทับสักพัก ก่อนจะพยุงสังขารและจักรยานลุกขึ้นมาได้ และลากกลับบ้านในที่สุด
กลับถึงบ้านถึงรู้ว่า"หมดสภาพสุดๆ" ทั้งๆที่ใส่เสื้อแจ๊กเก็ตข้างนอกทับเสื้อโปโลข้างใน ใส่กางเกงยีนส์อย่างหนา แต่สภาพที่เห็น.. เกินบรรยายจริงๆ -*-
หน้าเป็นรอยถลอก บริเวณใกล้ตาขวา เลือดไหลซิบๆ ตั้งแต่หางตาถึงหู ความกว้าง1นิ้ว((ตามที่หมอบอก)) มือขวาถลอก((ซ้ำรอยเดิมจากที่ล้มที่ปายเลย)) ถือซ้ายไม่ต่างจากมือขวามาก แต่ที่แน่ๆขาซ้าย ..เข่าปูดเขียว ..เลือดไหลเปื้อนกางเกงยีนส์ พร้อมรอยฟกซ้ำอีก3-4ที่ แต่ที่เจ็บที่สุดบริเวณซี่โครง, หลัง และข้อมือซ้าย
โทรบอกพี่ดาว เพราะเริ่มขยับตัวไม่ได้ ..พี่โหน่งกะพี่ดาวเลยรีบปั่นจักรยานกลับมาดู พี่เขาลงความเห็นว่า"ถ้าบอกว่าขาหักก็ยังเชื่อเลย" ล้างแผลกันอยู่นาน กว่าจะทำแผลเสร็จอีก คราวนี้แหละขยับไม่ได้จริงๆ ..กินข้าวเสร็จเริ่มออกอาการเลย ตัวชา เจ็บมากๆทั้งที่เลือดหยุดไหลแล้ว แว่นแตกอีก ((-*-))
หลังนอนดิ้นโอดครวญเพียงลำพังอยู่ได้ทั้งคืน ปาเข้าไปตี2ถึงได้นอน เพราะกินยาแก้ปวดเพิ่ม คราวนี้หลับสนิท..
ตื่นเช้ามาวันนี้ เลยไปหาหมอ นัดได้ตอนเกือบบ่าย2 พอใกล้เวลาก็ลากสักขารตัวเองไป ..อายเหอะ หน้าเป็นแผลอย่างใหญ่ ใส่หมวกปิดไว้นิดหนึ่ง พอไปถึงหมอตกใจ ถามว่ามาได้ไงไหว ถ้าเป็นเขาจะเรียกรถพยาบาลมารับล่ะ หลังหมอตรวจเลยได้รู้ว่า"อาการสาหัส"เหมือนกัน
แผลถลอกหลายแห่ง ฟกช้ำอีกหลายแห่ง โดยเฉพาะที่ขาและหน้า ส่วนข้อมือเจ็บคงเพราะไม่ยันตอนล้ม อาจจะเคล็ด แต่แน่ๆซี่โครงซี่ที่6ซ้ำ ..เฮ่ออ ดีนะมันไม่หัก หมอเลยแถมด้วยยาฉีดอีกหนึ่งเข็ม ป้องกันการติดเชื้อ และแนะนำให้กินยาแก้ปวดหลังอาหารและทุกครั้งที่ปวด และงดขี่จักรยานไปก่อน พร้อมกับงานหนัก ((ขาดรายได้นะเนี่ย))
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่ได้ทำเพราะประชดอะไรใคร ไม่ได้ต้องการเรียกร้องความสนใจจากใคร ..ไม่ได้โง่ขนาดเอาหน้าตัวเองไปถูกับพื้นเล่นหรอกนะ มันคงไม่เท่ห์หรอกที่ต้องเดินกระเพลกๆไปเรียน พร้อมผ้าพันแผลทั้งตัว
แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก็ทำให้ตัดสินใจได้ในเรื่องที่ตัดสินใจไม่ได้สักที…
การที่ใครคนหนึ่งอยากจะเดินจากไปจากอีกคนหนึ่ง มันเป็นธรรมดาอยู่แล้วที่ต้องมีคนเสียใจ ยิ่งถ้าคนนั้นวาดความฝันเล็กๆน้อยๆรวมกับคนที่กำลังจะเดินจากไปแล้วด้วย คงไม่ต้องบอกหรอกนะว่าเสียใจขนาดไหน ..และฉันก็เป็นคนๆนั้น เป็นคนที่วาดภาพความฝันเล็กๆขึ้นเต็มไปหมด และแน่นอนในเรื่องของความเสียใจ ..ในภาพความฝันของฉัน มีใครคนหนึ่งเป็นส่วนเติมเต็มของภาพทุกใบ
เขาบอกฉันถึงเหตุผลที่เขาให้ฉันเป็นมากกว่าเพื่อนธรรมดาไม่ได้ ทั้งๆที่เขาพูดว่า"ไม่เคยรักใครเท่านี้เลย" ทั้งที่เขาพูดว่า"รู้สึกมากกว่าเพื่อนนะ" ทั้งๆที่ตอนไปเที่ยวกัน"เขาให้ฉันกอดนอนทั้งคืน" "เขากอดฉันตอนฉันไม่สบาย" ตอนขี่มอไซด์เที่ยว"เขาโอบฉันไว้ตลอด" "เขาให้ฉันหอมเขาได้" "เขาชอบลูบคอ และมองหน้าฉันเวลาขับรถ" "ให้ฉันนอนตัก พร้อมกับลูบผมฉันเล่น บอกฉันว่าหลับตาสิ จะนวดให้" "น้ำเสียงตกใจ เมื่อฉันร้องไห้เจ็บแผล" ..ฉันสงสัย ว่าการกระทำแบบนี้หรือคือสิ่งที่เพื่อนทำกัน
เขายังคงยืนยันและหวังให้ฉันเป็นเพื่อนเขาได้ ฉันรู้ว่าถ้าฉันตอบเขาได้แบบที่เขาต้องการ เขาจะดีใจขนาดไหน ..แต่ฉันก็ทำไม่ได้ เพราะสำหรับฉัน เขาไม่ใช่แค่เพื่อน
คำถามที่ว่า"อยู่"หรือ"ไป" ..ฉันไม่มีคำตอบให้เขาหรอก แต่ฉันมีคำตอบให้ตัวเอง ..ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง วันนี้ ตอนนี้ฉันเลือกจะมีความสุขในช่วงเวลาที่ฉันไปเที่ยวกับเขา ที่ๆเราไปกันสองคน ที่ๆฉันไปขุดเอาความฝันเล็กๆของฉันคืน((ถ้าไม่เข้าใจ ย้อนกลับไปอ่านentryก่อนหน้า))
เพลงนี้ เหมาะกับฉันตอนนี้ดี เสียแต่ฉันไม่ค่อยชอบนักร้องนี่แหละ..
…จะอยู่ตรงนี้ ตรงที่ที่เรารัก ได้พบเธอในหัวใจอยู่ทุกวัน ก็เพียงพอแล้วไง..
ถึงฉันจะรู้ว่า ในความเป็นจริง เขาไม่ได้อยู่ตรงนี้กับฉัน ..ฉันก็เลือกแล้วล่ะว่าฉันจะอยู่ตรงนี้ ตรงที่ฉันมีความสุข
