Always head towards

February 17, 2007

ได้ฤกษ์ซะที

Filed under: Diary by emotion

อืมม.. ตามชื่อหัวข้อนั้นแหละ

ฉันหยุดเขียนบล็อคของตัวเองไปนานเท่าไหร่แล้วไม่รู้ ด้วยเหตุผลเดิมๆคือ ฉันยุ่ง ฉันไม่มีเวลา และฉันบลา บลา บลา… ฉันจำได้ว่าเปิดหน้าบล็อคขึ้นมาหลายต่อหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็กลายเป็นได้แค่หน้าเปล่าๆ ไม่มีตัวหนังสืออะไรเลยสักอย่าง และมันก็ถูกปิดลงในที่สุด

ช่วงนี้ถือเป็นช่วงเวลาเดียวที่ฉันจะแบ่งเบาภาระจากที่บ้านได้ ก่อนที่จะเปิดเทอมในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ด้วยการไปทำงาน ..และมันก็เป็นช่วงเวลาที่ฉันเหนื่อยสุดๆ ชนิดที่ว่าถ้าหัวถึงหมอนเมื่อไหร่ ฉันพร้อมจะหลับได้เมื่อนั้น หรือต่อให้ฉันนั่งเฉยๆก็เหอะ

หลายวันมานี่ ฉันกำลังรู้สึกผิดกับใครบ้างคน คนที่ดีกับฉันมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขา..เป็นคนที่ได้แต่เฝ้ามองฉัน โดยที่ฉันไม่เคยหันไปมองเขาเลย สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกผิดที่สุด คือเมื่อวันที่ฉันไม่มีใคร..เขาอยู่เป็นเพื่อนฉันตลอด แต่ในวันหนึ่งที่ฉันมีใคร ฉันกลับลืมเขาไป น่าแปลก ที่ความรู้สึกดีๆที่เขามีให้ฉันนั้น ฉันกลับสนองกลับเขาไม่ได้ ..เขาไม่โทษฉัน เขาว่าเขารู้ตัวเองว่าไม่คู่ควร ..ฉันก็ไม่โทษตัวเอง เพราะเชื่อว่านั้นเป็นสิทธิ์ของคนเรา ฉันให้เขาเป็นเหมือนเพื่อนที่แสนดีของฉันคนหนึ่ง

สิ่งที่ฉันเชื่อถือมาตลอด คือการรักษาคำพูด เคยมีคนพูดว่า"คำพูดที่ไม่รักษา ก็ไม่ต่างจากการปาทรายลงในน้ำ" ..แต่ฉันก็ไม่ได้รักษาคำพูดที่ให้ไว้กับเขา ว่าฉันจะมีเวลาให้เขาครึ่งวัน แต่ฉันมีอย่างอื่นต้องทำ ที่ในความเป็นจริงแล้วความสำคัญมันไม่ได้ต่างกัน ถ้าวันนี้จะยังไม่สายไป ฉันอยากให้เขารู้ว่าฉันขอโทษจากใจจริง แต่สถานะภาพระหว่างเราก็ยังคงเดิมต่อไป

เพื่อนฉันคนหนึ่งเคยบอกฉันบ่อยๆว่า "คนเราจะให้อยู่สูงแค่ไหน ก็ยังมีความเป็นมนุษย์อยู่ดี มีโกรธ เกลียด หลง" มันชอบว่าว่าฉันทำตัวเป็นคนดีเกินไป ต้องหัดเลวซะบ้าง การทำเลวบ้าง ก็เหมือนกับการป้องกันตัวเอง ..มันบอก

เพื่อนฉันเป็นคนตรงๆ หลายๆคนว่ามันเป็นคนปากหมา แต่ฉันก็ชอบมันที่มันเป็นคนแบบนี้ ดูจริงใจ ไม่ต้องเสแสร้งใส่กัน ฉันยังเคยแอบคิดในใจเลยว่าถ้ามันมีแฟน แฟนมันจะทนมันได้ไหม …แต่กูอ่ะโอนะ ฮ่าๆ

หลังจากฉันออกมาใช้ชีวิตบนขาตัวเองอย่างเต็มข้อเมื่อ2อาทิตย์ก่อน ฉันบอกได้เลยว่าเหนื่อย แต่เต็มไปด้วยความสบายใจ ที่ไม่ได้เอาชีวิตไปพัวพันกับใคร เพื่อนหลายๆคนของฉันเข้าใจว่าการได้อยู่เมืองนอกเป็นเรื่องโก้หรู ฉันได้แต่ยิ้ม(แบบมีเลศนัย)เวลามันพูด แต่ในขณะเดียวกันก็กระยิ่มในใจว่า"ไปอยู่เอง แล้วมึงจะรู้ หึหึ" ตอนนี้ฉันโคตรเชื่อเลยว่าเพลงของพี่อัศนี-วสันต์อ่ะ..จริงสาดๆ "ใครว่าอยู่เมืองนอกสบาย"

ผ่านพ้นไปอีกวัน ที่โคตรเหนื่อย ในที่สุดฉันกก็ได้อัพบล็อคตัวเองสักที สบายใจล่ะ นอนได้…คร่อกกกก

Comments »

The URI to TrackBack this entry is: http://blogto.blogsome.com/2007/02/17/p27/trackback/

No comments yet.

RSS feed for comments on this post.

Leave a comment

Line and paragraph breaks automatic, e-mail address never displayed, HTML allowed: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <code> <em> <i> <strike> <strong>



Anti-spam measure: please retype the above text into the box provided.






















Get free blog up and running in minutes with Blogsome
Theme designed by Hadley Wickham