Always head towards

November 22, 2006

จะมีใครรู้ดีไปกว่าตัวเรา

Filed under: Diary by emotion

มันไม่ง่ายหรอกนะ…

ที่ต้องยิ้ม ..ในขณะที่ข้างใน กำลังร้องไห้
ที่ต้องทำเป็นเข้มแข็ง ..ในขณะที่ข้างใน แทบจะไม่มีแรงยืน
ที่ต้องพูดว่าไม่เป็นไร
..มันไม่ง่ายเลยจริงๆ

 

ฉันไม่อยากเป็น"หนอนในกองอึ"** หรอกนะ แต่ฉันก็รู้ตัวเองดี ว่าวันนี้ฉันกำลังเจ็บปวด ในบางคืน..ฉันได้แต่สะกดตัวเองให้ร้องไห้เงียบๆ เพราะฉันไม่อยากให้คนอื่นรู้ ว่าฉันกำลังเสียใจ และในบางวัน..ฉันก็เลือกที่จะไปไหนไกลๆคนเดียว เพื่อที่จะได้ไม่มีใครเห็นว่าฉันกำลังเหนื่อยล้า และโศกเศร้า

ฉันตอบเพื่อนที่ถามด้วยความเป็นห่วง ว่าฉัน"ไม่เป็นไร" ทั้งๆที่ในความเป็นจริงแล้ว ฉันรู้ดีว่าฉันกำลังเป็นอะไร หรืออีกแง่ ถ้าจะพูดให้ถูก..ฉันทำเป็นเข้มแข็ง

ในวันที่ฉันเสียใจ สิ่งเดียวที่ฉันทำได้คือการบอกตัวเองให้เข้มแข็ง บอกตัวเองว่าล้มแล้วต้องลุกให้ได้ ปลอบตัวเอง และกอดตัวเองไว้แน่นๆ ในขณะที่ฉันร้องไห้ ฉันได้แต่บอกตัวเองให้หยุด และสะกดอารมณ์ของฉันไว้ให้ลึกที่สุดเท่าที่ทำได้

บางครั้ง ฉันก็รู้สึกว่ามันคงดีนะ ถ้าในวันที่เราเสียใจ มีใครสักคนมาอยู่ข้างๆ มันคงดี ถ้ามีใครสักคนคอยดูแลเรา ในวันที่เราหมดกำลังใจ มันคงดี ถ้าเราสามารถปลดปล่อยตัวเองออกจากความรู้สึกแย่ๆได้มั่ง …มันทำให้ฉันรู้สึกว่า ชีวิตคนเราจะต้องการอะไรไปมากกว่าแค่ใครสักคนที่เข้าใจ ต้องการอะไรไปมากกว่าพื้นที่เล็กๆของความเป็นตัวของตัวเอง

 

 

"หนอนในกองอึ" ที่ฉันพูดถึงข้างบน เป็นเรื่องหนึ่งในหนังสือ"เข็มทิศชีวิต"ที่ฉันซื้อมาอ่าน คุณฐิตินาถเล่าเรื่องที่ได้ฟังมาว่า

อาจารย์วัดป่ามักเปรียบเทียบคนเราเหมือน"หนอนในกองอึ" สมมุติมีกองอึกองอยู่ตรงหน้าเรา 1 กอง แล้วมีหนอนอยู่ในนั้น ทั้งเน่าทั้งเหม็น เราอยากจะช่วยหนอน หยิบหนอนออกมาวางไว้นอกกองอึ คุณคิดว่าหนอนจะทำยังไง ..แน่นอน หนอนจะคลานกลับเข้ากองอึไปทันที

เหมือนทุกครั้งในชีวิต ที่เรามีโอกาสช่วยตัวเองให้หลุดจากวิถีชีวิตที่ทำร้ายเรา สร้างปัญหา สร้างความทุกข์ให้เรา แต่แล้วเราก็ยอมกลับไปอยู่กับสิ่งเดิมๆที่เราชิน ทั้งๆที่รู้ที่เห็นว่ามันเน่าเหม็นแค่ไหน

 

วันนี้ ถึงฉันจะยังไม่เข้มแข็งได้เท่าเดิม แต่ฉันก็มีแรงพอที่จะดึงตัวเองให้ลุกขึ้น และถึงแม้ในบางวัน ฉันจะร้องไห้ไปบ้าง แต่ฉันก็รู้ว่าวันหนึ่งฉันคงเบื่อที่จะต้องร้องไห้กับเรื่องเดิมๆ จนฉันคงหยุดร้องไปเอง

ฉันรู้ วันหนึ่ง ..ฉันจะกลับมาเป็นฉันคนเก่า ที่ดีกว่าเดิม ที่เข้มแข็งกว่าเดิม เพราะฉันก็ไม่อยากเป็นหนอนในก้อนอึอีกแล้ว

 

ขอบคุณ"ใครบางคน" สำหรับเพลง อย่าเอาน้ำตากลับบ้าน-ใหม่
ขอบคุณ"ใครอีกคน" ที่อยู่เป็นเพื่อนฉันที่ทะเลจนดึกดื่น แม้วันรุ่งขึ้นจะต้องไปทำงาน
ขอบคุณ"เพื่อน" ที่คอยเตือนฉันอยู่เสมอ คอยปลอบฉันเวลาฉันโทรไปร้องไห้ให้ฟัง
ขอบคุณ"คนบางคน" ที่ทำให้วันนี้ ฉันกลับมารักตัวเองมากขึ้นอีกครั้ง

Comments »

The URI to TrackBack this entry is: http://blogto.blogsome.com/2006/11/22/p16/trackback/

No comments yet.

RSS feed for comments on this post.

Leave a comment

Line and paragraph breaks automatic, e-mail address never displayed, HTML allowed: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <code> <em> <i> <strike> <strong>



Anti-spam measure: please retype the above text into the box provided.






















Get free blog up and running in minutes with Blogsome
Theme designed by Hadley Wickham