เรื่องกล้วยๆ
วันก่อนฉันไปเยื่ยมเยือนSpaceของเพื่อนฉันคนหนึ่ง ซึ่งปกติมันไม่ค่อยได้เขียนไรมากมายเกินไปกว่า "หวัดดี" และ "บายบ๋าย" ((แอบไม่เข้าใจว่ามึงจะเขียนทำไม)) แต่คราวนี้มันพิมพ์เรื่องเล่าของมันได้เยอะขึ้น อย่างน้อยๆก็ยาวกว่า "หวัดดี" และ "บายบ๋าย" แหละว่ะ
ฉันค่อยๆอ่านเรื่องของมัน โดยเริ่มไล่อ่านอันเก่าๆก่อน สืบเนื่องจากไม่ได้เข้าไปสอดส่องเรื่องมันนานมากแล้ว มีentryหนึ่ง มันเขียนว่า มันเคยคิดว่าคนเราบ้ารึเปล่า ที่มานั่งเขียนเรื่องตัวเองให้คนอื่นอ่าน ((ตอนฉันอ่านประโยคนี้จบ ฉันก็เอากระจกขึ้นมา แล้วถามตัวเองว่า "กูบ้าจริงอ่ะ"))
ฉันก็ไม่รู้หรอก แต่ฉันว่ามันก็สนุกดีที่ได้เขียนเรื่องราวของตัวเอง มีสาระบ้าง ไร้สาระบ้าง ตามแต่หัวสมองจะผลิตมุขออก ((สมองบางทีก็ทำหน้าที่คล้ายหอยเลยเนอะ ว่ามะ ..หอยผลิต "มุก")) แต่entryของเพื่อนฉันคนนี้ ทำให้ฉันนึกentryที่เพื่อนฉันอีกคนที่เขียนเมื่อนานมาแล้ว
มันว่า การเขียนบล็อคก็เหมือนการเล่าเรื่อง ไม่ใช่การนำเสนอตัวตนของคนเขียนทั้งหมด อาจจะมีบ้างในบางส่วน แต่ก็ไม่ทั้งหมด ((ย้ำอีกที ว่าไม่ทั้งหมด)) ..ฉันชอบอ่านบล็อคของเพื่อนฉันคนนี้ ไม่ใช่เพราะมันเป็นเพื่อนฉัน หรือเพราะมันแต่งนิยายลามก XX YY ได้เก่ง แต่เพราะทุกครั้งที่ฉันได้อ่านที่มันเขียน มันทำให้ฉันรู้สึกเข้าใจมันมากขึ้นมากกว่า ((ย้ำอีกที เข้าใจมากขึ้น ไม่ได้แปลว่าเข้าใจทั้งหมด เอิ๊กๆ))
กลับมาที่เรื่องเพื่อนคนแรก entryต่อจากนั้นเท่าที่ฉันอ่าน ฉันเข้าใจว่ามันกำลังมีปัญหาอะไรสักอย่างในชีวิต ((ซึ่งในความรู้สึกฉัน ก็อยากบอกมันไปว่า "กูก็มีเหมือนกัน" เป็นการปลอบใจ)) มันเล่าเรื่องกล้วยปิ้งของมัน ((ขอความกรุณาอย่าคิดอกุศล)) ว่ามันไปซื้อกล้วยปิ้งมาแล้วดันกินไม่หมด พอดีเดินผ่านเห็นขอทาน มันเลยเอากล้วยปิ้งให้ขอทานกิน ขอทานตาบอดคนนั้นกับกินกล้วยปิ้งที่มันจะทิ้งอยู่แล้วด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและมีความสุข ..ความสุขเล็กๆเลยเกิดขึ้นในใจมัน ((และฉัน ..คนแอบไปอ่าน))
ฉันเชื่อว่าตอนนี้มันคงไม่คิดว่าตัวเองบ้าแล้วล่ะ ที่มาเขียนเรื่องของตัวเองให้คนอื่นอ่าน ((รวมถึงฉันด้วย หุหุ)) ..กับเพื่อนฉันหลายๆคน ฉันก็ได้แต่แนะนำให้พวกมันลองเขียนดูบ้าง เพราะยังไงมันก็ฟรี จะสิ้นเปลืองก็ตรงเวลากับค่าเน็ทเท่านั้นแหละ
ใจจริงฉันก็อยากเล่าเรื่อง"กล้วยๆ"ของฉันให้มันได้อ่านมั่งเหมือนกัน ((บอกแล้วไงว่าอย่าคิดอกุศล)) หากแต่เรื่องของฉันกลับแตกต่างจากมันอย่างสิ้นเชิง
"แต่ก่อนมีเธอใกล้ๆสุขใจแค่ไหน แต่ก่อนรักกันยังไง เธอกับฉันพบกันที่ไหน ถ้าหากเขาถามว่ารักเธอมากแค่ไหน คือสิ่งที่ฉันอยากตอบ วันที่เธอเลิกไปฉันไม่อยากจำ" …คำถามที่ต้องตอบ อ๊อฟ
^ เพลงนี้ที่ทำให้ฉันน้ำตาซึมได้ทุกครั้งที่ฟังเลย
